دلارآ

من فروزان دوست دلارا دارابی این مطالب را به یاد او می نویسم تا شاید بتوانم اینگونه بغض در گلوی خود را بشکنم و روح او را شاد کنم و برای خانواده اش از خداوند متعال صبر بخواهم . بر در خانه سنگی ات بوسه می زنم دلارای عزیزم

من کجای این زمین بودم ؟؟؟ 

وقتی سایه های شوم شب تو را از روشنی ها دزدیدند و زنجیرهای سیاه اهنی

به دور دستانت گره خوردند.

من کجای این ساعت ها بودم؟؟

زمانی که تو در تنهایی خویش صدای خش خش زنجیر ها را می شنیدی

من شاید در تنهایی خود در خیابانها صدای خش خش برگهای پائیز را می شنیدم

من کجای این دقیقه ها بودم؟؟

وقتی تو در حیاط شبهای بلند ظلمت نگاهت به طناب سیاهی ها بود و سنگینی

این درد گلویت را می فشرد

من شاید به فکر طنابی بودم تا آن را بگیرم تا خود را به اوج برسانم

من کجای این ثانیه ها بودم؟؟

زمانی که تو قطره،قطره آب می شدی و همه ی وجودت اشک می شد

من شاید آن لحظه به تماشای گریه کردن یک شمع بودم

من کجا بودم؟؟

                                                                                                        

                                                       خاطرت را به خاطرم میسپارم

                                                                      

                     

نوشته شده در ۱۳۸۸/۸/٢٤ساعت ٧:٤٠ ‎ق.ظ توسط فروزان حورلو نظرات () |

Design By : Night Melody